Sunday, August 18, 2019

Ware Feite

Hierdie inskrywing wou ek al weke terug neerpen en op hierdie blog sit, maar die lewe het my besig gehou. Ek was besig met persoonlike sake byvoorbeeld waaroor ek nie eerder nou wil bespreek nie, want dit is rêrig nie nou op hierdie oomblik ter sprake nie. Iets wat ek sowat 3 maande gelede terug gesien op Facebook het my geweldig baie gepla en wou my eenvoudiglik nie los nie. Aangesien dit hierdie maand Vrouemaand is, sien ek dit nou as gepas om hierdie inskrywing te doen.

Op 13 Mei 2019, het ‘n jong vrou van Pretoria, Kyra Hempel, ‘n artikel aan Netwerk24 geskryf wat genoem het dat Afrikaners moet praat oor verkragting. Sy het aan haar brief genoem dat die welstand van slagoffers onder die huidige verkragtingskultuur onder die mat ingevee word. Eintlik stem ek nie 100% saam met haar op daardie stelling nie want hier is ek, ‘n Afrikaanse vrou van 37 jaar oud, en ek is iemand wat die kwessie van verkragting sal bespreek en die feite aan mense wys. En ek weet van baie Afrikaners wat dieselfde doen as ek. Ek sien dit byna elke dag op Facebook wanneer ek nuusberigte op hierdie blog se blad deel oor verkragters wat tronkstraf gekry het vir hul oortredings.

Kyra noem ook in haar artikel die skokkende statistieke van verkragting. Ek het in my vorige inskrywing Weerloos genoem dat 40% van vroue in Suid-Afrika in hul leeftyd slagoffers sal word van verkragting. Daar was ook, volgens Africa Check, ‘n totaal van 50108 slagoffers van seksuele oortredings in die 2017 / 2018 finansiële jaar en net ‘n klein persentasie van sake het suksesvol daartoe gelei tot tronkstraf. Kyra het dit ook genoem in haar artikel wat op 13 Mei 2019 verskyn het, presies sestien jaar nadat ek so amper ‘n statistiek van verkragting geword het na ‘n huisbraak waar ek vir langer as 2 ure aangehou was deur ‘n inbreker.

Ongelukkig is daar ‘n handjievol mense in hierdie land wat die feite van verkragting as bog sal uitmaak in ‘n samelewing waar die verkragtingskultuur ‘n onderwerp van bespreking is. Ongelukkig sal daar mense wees wat so ver sal gaan om Suid-Afrika se verkragtingstatistieke as ‘n “onsamehangende gebrabbel” sal uitmaak, soos gemaak deur ‘n kamtige Vlogger wat opstaan vir Afrikaner regter op 13 Mei 2019. Vir diè wat nie weet wat ‘n Vlogger is nie, dit is ‘n persoon wat basies ‘n video blogger is wat sy of haar eie YouTube kanaal het.

Ek was tot in my diepste siel in geskok gewees oor die Vlogger se reaksie op hierdie artikel. Dit is beskou as ‘n klap in die gesig van elke slagoffer van verkragting en sy term “onsamehangende gebrabbel” wys net aan my en ek is amper seker daarvan baie ander mense daar buite oor hoe hy voel oor verkragting in die algemeen. Dit het my ook laat wonder of hy die kwessie van verkragting in ‘n ernstige lig beskou as hy dit snaaks vind dat dit deur ‘n “Femi-Nazi” geskryf is.

Ek het eintlik myself belowe om hierdie inskrywing te doen nie vanuit ‘n plek van woede, of frustrasie. Ook nie wraak nie want ek is nie iemand wat eintlik baie wraakgierig is nie. Dit steek my net baie dwars in die krop dat ‘n sogenaamde Vlogger of Blogger of wat ook al hy is, so ‘n uiterse onsensitiewe en neerhalende opmerking sal maak in ‘n land waar dit met die hoogste verkragtingsyfer in die wêreld sit.

Op Dinsdag, 14 Augustus 2019, het The Herald in Port Elizabeth ‘n nuusberig gehad oor twee dogtertjies, onderskeidelik 5 en 6 jaar oud wat ontvoer en verkrag was deur ‘n 49-jarige man in 2017. Die twee dogtertjies was gelok na ‘n hut in New Brighton waar hulle verkrag is, en waar die 6-jarige dogtertjie vir dood agtergelaat is.

Die twee dogtertjies sal ongelukkig moet getuig en die hele ervaring herleef tydens die saak, volgens The Herald. Ek kan myself nie indink waardeur daardie twee slagoffertjies moet gaan nou op hierdie oomblik nie. Ek weet net hul lewentjies is vir ewig geruineer en dit deur een man se wrede en onmenslike optrede teenoor hulle. Ek weet ook dat niks is ooit regverdig hieroor nie.

Volgens die Demokratiese Alliansie, het die Suid-Afrikaanse polisie nie genoeg verkrag-toets-toestelle om die nodige bewyse in te samel nie. Daar is onthul dat 76% van alle polisiestasies in Suid-Afrika  nie toestelle het vir volwassenes, en dat daar 69% nie toestelle het vir jong kinders nie. Dit beteken basies dat die Suid-Afrikaanse polisie diens nie voldoende bewyse kan insamel nie en dat dit die kanse vir vervolgings drasties verminder.

En dit alleen is ‘n baie ernstig probleem. Juis omdat Suid-Afrika met die hoogste syfer van verkragting in die wêreld het. Op ‘n meer gereelde basis berig alle media instansies oor reeksverkragters wat lewenslank gevonnis is vir hul oortredings. Daar word ook op ‘n meer gereelde basis berig oor familielede of vriende van familie wat skuldig bevind word aan verkragting.

Suid-Afrika het beslis nie nodig om te sien dat die statistieke van verkragting, wat al klaar skrikwekkend hoog is, uitgemaak word as “onsamehangende gebrabbel” nie. Beslis nie in vandag se tye nie. Die statistieke spreek vanself. Die skokkende feite van ‘n groot tekort van verkrag-toestelle spreek vanself. Die gereelde berigte van verkragters wat verhoor word of wat tronkstraf kry (die klein persentasie daarvan) spreek vanself. Basies, Suid-Afrika kan nie bekostig om opmerkings te lees wat uit blatante onkunde uit gemaak is nie.

Om eerlik te wees het ek vir die heel eerste keer gelees van hierdie Vlogger wat ‘n YouTube kanaal het wat handel oor Afrikaners se sukkel om voortbestaan en wat baklei vir sy mense. Ek kan ongelukkig nie myself tel as deel van sy mense nie, want ek sal saamstem met die “femi-nazi’s” van die wêreld as dit kom by die ernstige gevolge van verkragting. Ek het met alle eerlikheid nie geweet wie presies hierdie persoon was totdat The Citizen en Unicorn Riot my in September van verlede jaar my bewus gemaak het van sy bestaan.

Verkragting is ‘n kwessie wat in ‘n ernstige lig gestel moet word want daar ‘n alreeds ‘n klein persentasie vervolgings en daar is alreeds min toestelle by polisiestasies regoor Suid-Afrika om sake suksesvol te vervolg. Suid-Afrika sit met baie groot probleme wanneer dit kom by verkragting.




Sunday, August 11, 2019

Weerloos

Tydens hierdie langnaweek het ek heelwat artikels in die media gelees oor gelykheidsregte, huishoudelike geweld en verkragting van vroue in Suid-Afrika. Daar was heelwat baie lig gewerp op hierdie onderwerpe en dit word regverdig met die feit dat Suid-Afrika ongelooflik baie sukkel om hierdie ernstige kwessies wat ons vroue van vandag raak, hok te slaan.

Vrouedag word juis gevier om die uniekheid en innerlike krag van elke vrou te vier. Dit kan ‘n moederfiguur wees, ‘n dokter of ‘n prokureur. Dit kan ‘n onderwyseres wees wat leerlinge aanspoor om hul bes te doen om te presteer of dit kan ‘n maatskaplike werker wees wat ‘n onskuldige kind neem na ‘n plek van veiligheid en daardie kind die geleentheid gee om sy of haar tweede kans ten volle te benut.

Vrouedag se oorsprong kom vanaf 9 Augustus 1956 toe 20 000 vroue van regoor Suid-Afrika ‘n protes optog gehou het na die Uniegebou in Pretoria teen die voorgestelde aanpassings van die Group Areas Act 1950 om sekere apartheids wette toe te pas in die areas waar arm mense gewoon het. Hierdie demostrasie was gelei deur onder andere Helen Joseph, Rahima Moosa en Sophia Williams.

Hierdie dag is ‘n merk in die geskiedenis van Suid-Afrika. Vroue het baklei vir regte en tot vandag toe baklei vroue nogsteeds vir hul regte in Suid-Afrika. En ongelukkig in vandag se moderner tye baklei vroue nogsteeds om oorlewing. Dit was dalk destyds baie anders as vandag. Vroue in vandag se tye het soveel meer geleenthede as wat vroue gehad het dekades gelede. Daar is baie vroue vandag wat hoë poste beklee, en standvastige loopbane het. Dit is omtrent al voordeel wat ek kan noem wanneer dit kom by die lewenswyse waarop vroue van vandag leef.

Volgens Africa Check was daar in totaal 50 108 seksuele oortredings in die 2017 / 18 finansiële jaar. Dit is ook geskat dat nagenoeg 40% van vroue sal verkrag word in hul leeftyd. Net een uit vier gevalle van verkragting word aangemeld en maar net 14% van alle beskuldiges kry tronkstraf.

Drie vroue word per dag vermoor in Suid-Afrika deur hul mans, kêrels of verloofdes, of ook in gereelde gevalle, hul ekse. Dit is vyf maal hoër as die wêreldgetal. Daar was in die 2017 / 18 finansiële jaar 2930, ‘n gradering van 15.2 per 100 000 vroue in Suid-Afrika. Volgens Africa Check se statistieke is dit die hoogste in vyf jaar.

Vroue is veronderstel om veilig te voel in Suid-Afrika. Dit is ‘n gegewe. Ongelukkig spreek die bogenoemde statistieke van Africa Check boekdele. Dit is basies die hele opsomming van die toestand waarin vroue in Suid-Afrika hulself bevind en dit skep nie ‘n baie mooi prentjie nie. Hierdie week alleen is Meghan Cremer vermoor in Kaapstad en haar lyk is Donderdag, 8 Augustus gekry in ‘n vlakgraf in Philippi.

‘n Hoogswanger vrou is hierdie naweek in Manenberg, Kaapstad doodgeskiet toe sy haar vriend winkel toe gegaan het om voorafbetaalde elektrisiteit te koop. Sy was agt maande swanger gewees en was ‘n Ma van twee kinders alreeds. Sy was vermoor deur bende lede. Haar naam was Sadieka Newman.

Net twee gevalle in ‘n bestek van ‘n week. Dit is die naweek waar vroue gevier word. Tragies genoeg is dit amper nooit die geval nie. Vroue word geteiken en vermoor. Ongelukkig is vroue sagte en weerlose teikens. Vroue regoor Suid-Afrika leef in vrees vir hul lewens. Elke dag, en nie in hierdie tydperk waar vroue die spesiale erkenning kry wat hulle verdien nie.

Ek leef ook in vrees. Elke dag wanneer ek elke oggend in die donker moet staan en wag vir ‘n bus of wanneer ek werk toe stap in die donker strate van die middestad in die Kaap. Ek was absoluut vreesbevange sestien jaar gelede toe ‘n inbreker in my ouerhuis ingebreek het en my aangehou het, maar met die Here se genade het ek ongedeerd daarvan afgekom. Ongelukkig het die vrees agtergebly vir sestien jaar lank. Ek voel tot vandag toe baie weerloos en bang as ek oor my skouer loer in die donker strate van Kaapstad. En dit is nie hoe dit moet wees nie.

Dit is ook baie hartseer as ek vir jare aaneen berigte in die media lees van reeksverkragters wat onskuldige vroue aangeval het en hul lewens geruineer het.Dit is nogals ‘n groot probleem as ek op ‘n gereelde basis lees van reeksverkragters en die trauma wat hulle vir hul slagoffers veroorsaak het. Dit maak my kwaad as ek lees van hoë profiel moordsake waar die Jason Rhode’s en Rob Packham’s van die wêreld hul vrouens vermoor.

Ek weet dit het my diep ontstel en baie kwaad gemaak toe Meghan Cremer se lyk gevind is, want ek het daardie stukkie hoop binne-in my gehad dat sy ongedeerd gevind sou word. Dit het my nog verder ontstel toe ek lees van Sadieka Newman en die feit dat sy agt maande swanger was toe sy doodgeskiet is deur bendes in die Kaapse Vlakte.

Vandag het ek gewens dat ek ‘n bietjie meer positief kon wees. Ongelukkig is daar hopeloos teveel negatiwiteit om enige iets positiefs te sê in hierdie inskrywing. Dalk as die Suid-Afrikaanse regering strenger opgetree het, dan was hierdie inskrywying meer positiefs.

Vroue het in vandag se tye baie sterker vordering gemaak. Dit is darem een positiewe aspek. Ongelukkig word kwessies soos huishoudelike geweld en verkragting nogsteeds in die lig geplaas van die plaaslike media en ek blameer glad nie die instansies nie. Want op die ou einde van die dag is dit nie goed genoeg om die kwessie van geweld teen vroue te erken nie. Daar moet ernstiger opgetree word.

Meghan Cremer

The 1956 Womens March

Violence against South-Africa's women, children verifying claims at a mens summit

Heavily pregnant mom shot dead in Cape Town

The Two Stories of South Africa's Rape Stats




Friday, August 9, 2019

Meghan Cremer

Dit is vandag 9 Augustus 2019. Vrouedag word op hierdie dag in Suid-Afrika gevier. Gewoonlik op so ‘n dag vier ek dit met koffie, sjokolade, so vier of vyf chick flicks en ‘n inspirerende boodskap of twee op sosiale media platforms. Ek doen my deel om elke vrou spesiaal te laat voel met mooi boodskappe en bemoedigende woorde. Dit gee vir my die aanmoediging wat ek soms nodig het om deur enige iets te kom waardeur ek gaan.

Ek glo vroue speel ‘n baie groot rol in Suid-Afrika. Hulle is ons moeders, susters, niggies, oumas en vriendinne. Hulle is ons onderwysers, verpleegsters, dokters, prokureurs, en mense wat sal uitgaan om ‘n verskil in mense se lewens te maak wat nie baie het in die lewe nie. Daar word meer en meer gesê dat Suid-Afrika baie meer sterk vroue nodig het om vegters te wees en vas te staan vir waarin hulle glo.

Vir my was gister nie ‘n baie aangename dag nie. Als wat kon skeefgeloop het, het skeefgeloop. Dank die Vader dit is ‘n vakanasiedag, het ek vanoggend gedink toe ek my oë oopgemaak het agtuur. Ek het darem ‘n goeie nagrus gehad na ‘n baie slegte dag. Dit is een troos daaraan verbonde. Maar ongelukkig kan ek nie my slegte dag vergelyk met diè van Meghan Cremer se familie en vriende nie. Want Meghan is nie meer met ons nie. Sy is nie meer met die vroue van Suid-Afrika nie.

Meghan lyk is gevind Donderdagoggend in ‘n vlakgraf by Philippi, Kaapstad  nadat sy op 3 Augustus vermis geraak het. Haar motor is ‘n paar dae nadat sy vermis geraak het, gevind met drie verdagtes wat in hegtenis geneem is. Die drie verdagtes het intussen in die hof verskyn Donderdag nadat haar lyk gevind is.

Ek doen nie hierdie inskrywing omrede dat ek ‘n baie slegte dag gehad het nie. Die stukkie raad van dat jy eers moet diep asemhaal, wag en bid voordat jy woorde spreek of skryf is gewoonlik baie waar, dus hoekom ek vandag gebruik om dit te skryf. Om dinge net bloot uit ‘n beter perspektief te skryf.

Ek was gister baie onsteld gewees oor die nuus van Meghan se moord. Baie kwaad. So kwaad dat ek myself op sosiale media gewend het en die drie moordverdagtes slegte dinge toegewens het. Dit is beslis elke Suid-Afrikaner se gevoel vandag en ook gister gewees toe die nuus bekend geword het. Ek was net baie kwaad gewees omdat ek op daardie tydstip gevoel het dat dit een vrou net te veel gewees het.

Ek het vir die eerste keer in ‘n baie lang tyd die gevoel van haat ervaar. Van moedeloosheid. Van magteloosheid. Elke negatiewe gevoel wat jy ooit kan aan dink het ek ervaar. Laas toe ek die gevoel van haat ervaar het was toe Courtney Pieters se lyk op 13 Mei 2017 in Epping gekry het. Ek het ook op daardie dag nie juis ‘n goeie dag gehad nie want dit was op die dag veertien jaar vantevore dat ek byna my lewe verloor het in ‘n inbraak in my ouerhuis.

Philippi, waar Meghan se lyk gevind is, is basies ‘n klipgooi van my af. Ek bly nie so ver van die area af nie. Die feit dat Meghan vermoedelik in die area vermoor is het my bang gemaak eers. Dit het my laat besef dat elke jong vrou, soos ek basies nog baie weerloos is en ‘n maklike teiken daarby ook. Almal is weerloos in Suid-Afrika. Daar is geen uitsondering nie.

Meghan Cremer se moord het die hele Suid-Afrika geskok. Nie net vir my of net ‘n paar mense nie. Ek bedoel almal. Almal is kwaad. Vroue is bang en voel baie weerloos. Almal is woedend. Almal is hartseer. Dit was vir ons almal net een slagoffer te veel gewees. Ons almal sal nooit veilig kan voel as ‘n jong, pragtige vrou met die naam van Meghan Cremer ‘n baie duur prys betaal het nie. Mans en vroue.

Die nuus van haar moord maak dit ongelukkig baie moeilik om vandag Vrouedag te vier in Suid-Afrika. Die moord van elke vrou in Suid-Afrika maak dit moeilik om die dag te vier. Die realiteit is dat ons as vroue stelselmatig vordering gemaak het, maar nogsteeds en sal altyd ‘n baie duur prys betaal want ons almal kan nie eintlik sê dat ons vry voel in ‘n land soos Suid-Afrika nie.
Ons was nooit daardie voorreg gegee om vry te kan voel as ons elke keer oor ons skouers moet loer of agter hoë mure moet bly vir veiligheid nie.

Moenie my verkeerd verstaan nie. Ek sal nogsteeds die dinge doen wat in my eerste paragraaf genoem is. Koffie drink, sjokolades eet en films kyk wat handel oor sterk en onafhanklike vroue, maar dit sal ek doen met ‘n baie swaar gemoed, want daar is vroue vandag wat nie daardie voorreg sal hê om dit te doen nie.

Meghan Cremer



Saturday, August 3, 2019

Vrouemaand

Dit is vrouemaand in Suid-Afrika. Vrydag, 9 Augustus 2019, vier ons Vrouedag. Op hierdie dag is elke vrou veronderstel om spesiaal te voel. Ons is veronderstel om veilig te voel. Ons is veronderstel om ‘n ordentlike toekoms te hê. Ons is veronderstel om moeders te wees vir die kinders. Ons is veronderstel om veilig te voel saam met ons kêrels, mans, verloofdes of lewensmaats. Maar ongelukkig is ons nie.

Hierdie week alleen het ek gelees van moeders wat ‘n protes aksie gehou het voor Parliament om hul ontevredenheid uit te spreek oor die bendegeweld in die Kaapse Vlakte. Op Donderdag, 1 Augustus 2019, het ‘n groep van omtrent 300 vroue saamgekom voor Parliament om hul misnoeë uit te spreek oor die feit dat hul kinders slagoffers is van die geweld in hul buurte. Die protes optog was beplan deur The Alcardo Andrews Foundation: Moms Move for Justice. Volgens The Daily Maverick is dit die vierde jaar dat so ‘n protes aksie beplan en gehou word, om die regering se aandag te kry oor die ernstige en tragiese gevolge van die bendegeweld in die Kaapse vlakte.

Geen Moeder is veronderstel om voor die Parliament te smeek vir die president om swaarder op te tree nie. Die regering moes iets daaromtrent gedoen het jare gelede. Want ‘n Moeder kan net soveel doen om haar kind te beskerm. ‘n Moeder doen als in haar vermoë om haar kind te beskerm teen die gevare daar buite. ‘n Moeder sorg vir haar kinders. ‘n Moeder is onvoorwaardelik lief vir haar kinders. Geen Moeder moet haar eie kind begrawe nie. Veral nie as die kind ‘n slagoffer van geweld was nie.

Ongelukkig is ons nie veilig nie, veral nie as leerlinge net skielik doodgeskiet is en dit vir ‘n selfoon nie. Sinazo Kleinbooi se lewe was op ‘n wrede wyse van haar af weggeneem oppad huistoe na ‘n dag by die skool. Sy was vermoor gewees. Net haar selfoon was van haar weggeneem. Geen tiener verdien om so wreed te sterf nie.

In hierdie week alleen het ek ‘n artikel gepubliseer deur The Citizen oor vroue wat deur hul “sielsgenote” vermoor word. Nagenoeg 3 vroue word in Suid Afrika per dag vermoor deur hul mans, kêrels of verloofdes en nogsteeds wonder ons almal hoekom daar nie iets daaraan gedoen nie. Vroue word mishandel elke dag en volgens die False Bay Echo, ‘n gemeenskapskoerant in die Kaapse Skiereiland, gaan The Safe House Trust, ‘n organisasie wat skuiling bied vir mishandelde vroue en kinders, gesluit word as hulle nie onmiddelik bevondsing kry nie nadat ‘n groot borg onttrek het.

Op 23 Julie 2019 het Kathy Cronje, die direkteur van The Safe House Trust, saam met vyftien ander organisasies ‘n protes optog gehou by Parliament om die regering bewus te maak van die probleem wat hulle nou ondervind algaande bevondsing vir skuilings. En dit terwyl die regering beloftes maak waarvan niks daarvan kom nie.

Hierdie inskrywing is net ‘n kort beskrywing van hoe my week was. As ek lees van twee protes optredes deur verskillende organisasies wat deur vroue begin is om ‘n verskil te maak in ander se lewens en om net geld te kry van die regering om aan die gang te bly en mishandelde slagoffers skuiling te bied, raak ek moedeloos want ek kan net vinger wys na die regering wat absoluut niks doen omtrent die verskillende situasies nie.

Vroue en kinders word vermoor. Kinders word slagoffers van bendegeweld in die Kaapse Vlakte byna elke liewe dag. Vroue word vermoor en soms sal jy nie daarvan lees in die media nie, maar in boeke. Boeke soos Vanessa Govender se boek, Beaten But Not Broken, wat haar mishandeling beskryf. Dit is hartseer dat ons almal in Suid-Afrika, al hierdie berigte lees van protes optredes in Vrouemaand moet lees.

Wat vir my hoop gee is dat daar vroue is wat bereid is om te baklei vir die slagoffers van geweld in Suid-Afrika. Dat hulle bereid is om nie op te gee nie. Dat hulle sal opstaan vir slagoffers en baklei vir hulle. Vroue moet opstaan en baklei, want anders gaan organisasies wat skuiling bied vir slagoffers nooit oorleef nie.

Dit is hartseer want daar is so baie vroue en kinders wat mishandel world in Suid-Afrika, maar skuilings wat veiligheid bied staar ‘n baie morbiede toekoms in die gesig tensy daar nie onmiddelike bevondsing beskikbaar is nie. Kinders word slagoffers van bendegeweld in die Kaapse Vlakte. Die weermag word ingestuur, maar het die weermag daadwerklik opgetree? Wat is jou mening as daar omtrent 40 mense per week in die Weskaap vermoor word?

As daar skuilings toegemaak word vir mishandelde slagoffers en die weermag word ingestuur om skynbaar die bendegeweld onder bedwang te bring, is daar enige hoop vir die vroue en kinders in Suid-Afrika?








Thursday, August 1, 2019

Sinazo Kleinbooi

Dit wat ek gister gelees het in die media en dit wat ek gelees het vandag in die Herald Live uitgawe is so onnodig, so sinneloos, so tragies en so hartseer. Sinazo Kleinbooi, ‘n 14-jarige graad 9 leerling, is doodgeskiet oppad huistoe na haar dag by die skool. Die enigste ding wat die moordenaars by haar geneem het is haar Samsung slimfoon. Die hartseerste feit van die hele storie is dat sy sou volgende week en Vrydag, dit op Vrouedag, haar 15de verjaarsdag gevier het.

Haar moord is onnodig en sinneloos. Dit  is hartseer. Wat my die kwaadste maak is dat sy net 14 jaar oud is. Volgens haar ouers was sy ‘n sprankelende tiener was wat elke oggend haar onderwysers gegroet het met ‘n drukkie. Sy was gewild onder haar vriende en onderwysers by skool wat sy bygewoon het. Hoekom vir haar so wreed vermoor en dit vir ‘n selfoon?

Daar is dae dat ek voel die lewe is kosbaar. Dit is in alle opsigte van die woord. Ons moet altyd na onsself kyk en mooi na ons gesondheid kyk. Ons familie en vriende kom altyd eerste. Ek glo vas daaraan. Dan kry ek die dae waar ek dink die lewe is niks werd in Suid-Afrika nie. Ek kry sulke dae wanneer ek nuusberigte lees oor onskuldige mense wat vir hul lewens betaal op baie wrede maniere denkbaar, en dit is om so sinneloos vermoor te word.

Daar is dae dat ek weet Suid-Afrikaners voel soos wat ek voel. Woedend. Kwaad. Hulle voel soos ek dat die regering absoluut niks doen om die sinnelose moorde op ons mense te stop nie. Die regering maak leë beloftes en trek planne op om ons te beveilig, maar kom nou rêrig iets daarvan af? Hoeveel keer moet ek magteloos voel as ek lees oor nog ‘n onskuldige kind wat vermoor word in Suid-Afrika? ‘n Kind soos Sinazo Kleinbooi? Hoeveel keer moet ek gefrustreerd voel oor die misdaad situasie in die land? Hoeveel keer nog.

Sinazo is net net nog ‘n moordstatistiek wat die minister van veiligheid kan verkondig aan Suid-Afrika nie. Sy was iemand se kind. Sy was ‘n vriendin. Sy was ‘n persoon van waarde in Suid-Afrika. Sy het haar hele toekoms voor haar gehad, maar dit was van haar af op ‘n wrede manier weggeneem.

Ek doen hierdie inskrywing vanuit ‘n plek van magteloosheid uit. Ek doen dit ook vanuit ‘n plek van woede uit. Want Sinazo se dood, soos met duisende Suid-Afrikaanse slagoffers, is onnodig, wreed en sinneloos. Ek voel dit kan nie so aangaan nie. Want ons almal voel onveilig, selfs as ons oppad huistoe stap na ‘n dag by die skool, of oppad huistoe bestuur na ‘n dag by die werk.
Sinazo gaan beslis gemis word deur haar familie, vriende en onderwysers. Sy gaan nooit vergeet word deur my en baie Suid-Afrikaners nie.

Sunday, July 28, 2019

Naledi Chaka


Naledi Chaka


Donderdag het die nuus gebreek van nog ‘n wrede moord op ‘n onskuldige dogtertjie van Bloemfontein. Sy was ook verkrag gewees. Naledi Chaka, ‘n 4-jarige dogtertjie se lyk is in ‘n pit toilet gekry en ‘n 36-jarige verdagte is aangekeer vir haar moord en sal in die Thaba Nchu Magistraatshof verskyn.

Hierdie nuus is natuurlik ontstellend. En hartseer. Soos met elke liewe kindermoord. Ek het dit al gevra en ek gaan dit alweer vra. Hoeveel kinders moet nog wreed vermoor word voordat die regering strenger wette instel om te voorkom dat nog onskuldige kinders die duur prys betaal vir hul lewens.

Met ander woorde, wanneer gaan die regering strenger optree teen moordenaars en verkragters wat ons kinders vermoor? Lewenslange tronkstrawwe word opgelê vir moordenaars en selfs verkragters, maar is dit ooit goed genoeg, veral as kinders slagoffers word van sulke wreedheid.

Suid-Afrikaners is keelvol vir die misdaad. Ons is keelvol vir die feit dat kinders vermoor word. Kinders soos Naledi Chaka, wat dit nie verdien nie. Naledi het haar hele lewe voor haar gehad. Dit was wreed van haar weggeneem deur iemand wat verdien om die swaarste straf te kry moontlik, siende dat die doodstraf nie bestaan in Suid-Afrika nie.

Naledi se familie is vir die res van hul lewens in hartseer gdompel weens een moordenaar en verkragter se selfsugtige optrede. Naledi se familie sal haar nooit weer sien nie. Hulle sal haar nie weer sien skool toe gaan , matrikuleer, dalk universiteit toe gaan, trou en kinders hê nie. Haar toekoms is weggeneem en ons wag nogsteeds vir die regering om strenger op te tree. 

Ek hoop dit gebeur gou want so baie kinders, soos Naledi Chaka, het ‘n baie duur prys betaal en dit deur die selfsugtige optredes van moordenaars en verkragters. 

Saturday, July 27, 2019

Stilte

In 2014 het ek die Bybel gelees en ‘n vers in die boek Spreuke gesien wat my tussen die oë getref het. Daardie vers noem dat jy vir slagoffers moet opstaan wat nie hulself kan verdedig nie. Hoekom ek hieroor skryf nou is juis omdat ek sterk voel oor hoeveel vroue en kinders deur geweld geraak word.

Vroue en kinders wat nie meer hier is om hulself te verdedig nie. Vroue wat in vandag se samelewing waarin ons woon die blaam kry as die oortreder die blaam moet kry. As mense wonder hoekom mishandelde vroue nie uitstap uit die verhouding wat hulle so vasgekeer het nie. Die samelewing kyk soms neer op slagoffers, so iemand moes opstaan vir hulle en ‘n stem wees.

Vandag is die lewe nie so maklik vir die kinders en vroue nie. Ons almal het nie so ‘n maklike lewe nie. Ek wil ten hemele skree as mense ons vroue en kinders sien. Ek wil amper huil as daar nuus is van ‘n kind se lyk wat gevind is. Ek was woedend te ek lees van ‘n onskuldige kind wat verkrag was in Dros verlede jaar, nog meer so toe daar mense was wat die verkragter verdedig het. Karabo Mokoena het die blaam vir haar moord gekry en ek het verlede jaar op Twitter uitgevaar teenoor die handjievol mense wat haar eerder die blaam gegee het in plaas van haar moordenaar.

Ek staan op vir slagoffers want vir my is dit die moeite werd om voor te baklei. Ek staan op vir jong tieners wat slagoffers is van verkragting, al word my kommentaar verwyder van ‘n bekende Afrikaanse nuusblad op Facebook. Dit dryf my net om harder te baklei vir slagoffers van verkragting en geweld. Die lewe is moeilik en ons kinders sukkel in Suid-Afrika, veral die kinders wat vandag deur die bendegeweld in die Kaapse vklakte geraak word. My gebede gaan uit na hulle. Ons moet elke dag dankbaar wees sommige van ons dit net makliker het as dié wat nie veel het om op te gaan nie.

Ek was al ‘n slagoffer van misdaad. Ek het amper ‘n baie duur prys betaal sestien jaar gelede. Stel dit so, ek was amper vandag nie hier om hierdie inskrywing te doen nie. Ek was amper nie hier om hierdie blog drie jaar terug te begin nie. Ek was geraak deur die traumatiese gevolge wat misdaad op ‘n mens los. Sekere aspekte van wat met my gebeur het sal my nooit los nie, maar ek glo vas ek was op hierdie pad geplaas juis omdat ek ‘n stem moet wees vir slagoffers.

Ek, soos met baie mense, moes die stilte verbreek oor wat met slagoffers gebeur en hulle verdedig. Daar is wel mense wat sal sê dat mense soos ek dinge verkeerd doen, maar diep binne in my weet ek dat ek dit reg doen. Dat ek nie verniet op hierdie pad geplaas is nie.