Sunday, January 19, 2020

Waardigheid


"When you put this in someone's hands you're acknowledging the choices they make as an actor. Moment by moment, scene by scene, day by day. But you're also acknowledging the choices they make as a person. The education they pursued, the training they sought, the hours they put in. I'm grateful for the acknowledgement of the choices I've made and I'm also grateful to have lived in a moment in our society where choice exists, because as women and as girls, things can happen to our bodies that are not our choice," Williams began.

"I've tried my very best to live a life of my own making, and not just a series of events that happened to me. But one that I could stand back and look at and recognize my handwriting all over. Sometimes messy and scrawling, sometimes careful and precise. But one that I had carved with my own hand. And I wouldn't have been able to do this without employing a woman's right to choose."

"To choose when to have my children and with whom, when I felt supported and able to balance our lives as all mothers know that the scales must and will tip towards our children. Now I know my choices might look different than yours, but thank God or whoever you pray to that we live in a country founded on the principles that I am free to live by my faith and you are free to live by yours. So, women 18 to 118, when it is time to vote please do so in your self-interest. It's what men have been doing for years, which is why the world looks so much like them but don't forget we are the largest voting body in this country. Let's make it look more like us." – Michelle Williams, Golden Globe Awards – 12 January 2020

Die bogenoemde kragtige woorde van die aktrise, Michelle Williams, by die jaarlikse Golden Globe toekennings is waarmee ek hierdie eerste inskrywing van 2020 gaan begin mee juis omdat dit van belang is vir elke vrou om dit te sien.

Met oukersdag verlede jaar het ‘n hutsteken op twitter sy kop uitgesteek met die naam van Women are Trash. Dit sal nie verbasend wees vir mense om te verstaan dat dit baie skokkend was om hierdie hutsteken raak te sien op sosiale media nie. Dit was Kersfees, ‘n tyd van vrede en samesyn, maar tog moes ek opstaan vir vroue in Suid-Afrika en wêreldwyd omdat die uiterse hoë statistieke van geweld teen vroue en kinders in Suid-Afrika deur my kop gegaan het. Ek het ‘n baie sterk mening op sosiale media gegee, soveel so dat iemand van wie ek nog nooit gehoor het nie, of gesien het nie, op my gevloek het nie. Uit sy profiel kan ek net dink dat die persoon ‘n Donald Trump ondersteuner is, en dit alleen spreek boekdele.

In 2017 het die Men are Trash hutsteken sy verskyning gemaak op Twitter in Suid-Afrika, net enkele dae nadat Karabo Mokoena se lyk gevind is nadat sy deur haar eks-kêrel vermoor is. Die hutsteken het baie vroue in Suid-Afrika die geleentheid gegee om hul hartseer en ontevredenheid te deel oor die radikale impak van geweld teen vroue en kinders. Ek stem saam met hulle dat dit ‘n groot probleem is in Suid-Afrika en dit is hard om te baklei daarteen as die regstelsel in Suid-Afrika nie altyd werk vir die slagoffers nie. Die probleem met daardie hutsteken is dat so baie mans saam met vroue opgestaan het teen die epidemie van geweld teen vroue en kinders. My vraag is net, is dit ooit regverdig om mans oor dieselfde kam te skeer as diè wat vroue en kinders leed aangedoen het?

Met die hutsteken Women are trash wat soos ‘n veldbrand op sosiale media versprei het, was ek besig om Beaten, but not Broken deur Vanessa Govender te lees, waar sy ‘n baie fyn detail beskryf die traumatiese ervaring van mishandeling deur haar eks-kêrel van vyf jaar. Die boek glo ek sal jou oë laat oopgaan en jou meer laat verstaan waardeur sy en duisende vroue soos Vanessa gaan in Suid-Afrika. Dit is vir ‘n inskrwying wat enige tyd gou geskryf kan word.

Daar is vroue wat daagliks verkrag en vermoor word in Suid-Afrika. Van die gevalle behaal nuusblaaie in Suid-Afrika. Ongelukkig is daar ook baie gevalle wat nie eens die nuusblaaie sal haal nie en ongelukkig word dit soms uitgemaak as normaal. Genadiglik het duisende mans en vroue opgestaan en baklei teen geweld teen vroue met protes optogte in September 2019. Dit gee ‘n mens groot hoop as jy so daarna kyk. Dit het beslis vir my baie hoop gegee.

Ongelukkig met hierdie hutsteken het dit vroue waardeloos laat lyk aan die wêreld. Dat ons nie goed genoeg is volgens die mensdom se standaarde nie. Daardie hutsteken regverdig basies dat geweld teen vroue die norm is waaraan ons moet gewoond raak want solank vroue gemors is, kan ons niks daaraan doen nie. Ongelukkig vir hulle gaan ek en baie mense daarteen baklei totdat ons ‘n oplossing daarvoor vind.

Daardie hutsteken het veroorsaak dat ek dae daarna my selfwaardigheid aan die wêreld bevraagteken? Van watter waarde is ek elke keer as ek opstaan en baklei teen iets wat totaal en al verkeerd is? Het ek verdien om op gevloek te word nadat ek my ontsteltenis uitgespreek het vir almal, inkluis daardie persoon agter die profiel, te sien?

Die hutsteken het my selfwaardigheid laat bevraagteken. Ek het ophou myself bevraagteken en darem opgestaan vir myself en duisende vroue daar buite dae nadat die insident plaasgevind het. Ek het begin vra wie de hel daardie man was om op my te vloek, my selfwaardigheid te vertrap en aan flarde te skeur soos hy het? Met ‘n baie klein genade wat plaasgevind het, het ek nie eintlik gereageer nie en sy profiel geblok. Ek het standpunt ingeneem en mense vriendelik gewaarsku dat niemand op my sal vloek nie en sodoende my selfwaardigheid teruggevat.

Michelle Williams het ‘n paar goeie punte gemaak met haar Golden Globes toekenning oorwinning. Dit was inspirerend genoeg in die sin van die woord dat vroue die reg het om keuses te maak wat hulle gelukkig sal maak. Vroue moet daardie inspirasie word vir jong meisies om sterk, onafhanklike keuses te maak in die lewe, want mans het daardie vryheid gehad vir baie jare al.

Vroue se keuses word altyd gekritiseer of bevraagteken. Vroue word gedurig op neergesien oor hul keuses en hul regte. Daar word nogsteeds namens ons besluite geneem oor hoe ons lewenstyle moet wees en hoe jy moet wees voor ander mense. Dit word als gedoen sonder om in ag te neem dat ons nou meer onafhanklik is as wat vroue vyftig of veertig jaar gelede was.

Ons moet altyd ongelukkig harder baklei vir ons waardigheid en ons regte op keuses. Keuses om byvoorbeeld ‘n loopbaan te hê in plaas van om te trou en kinders te hê. Ons keuse om geluk te vind na ‘n moeilike tyd. Ons regte om uit ‘n huwelik uit te stap na soveel jare van ongelukkigheid en mishandeling sonder om die blaam te kry of om die vraag te hoor hoekom ons nie vroeër uit die verhouding uitgestap nie.

Die hutsteken het my laat wonder oor ‘n paar dinge. Hoe Twitter dit hoegenaamd dit toegelaat het dat vroue wêreldwyd neergesien op word terwyl vroue verkrag en vermoor word, nie net in Suid-Afrika nie, maar wêreldwyd. Hoe kan die mensdom dit in die eerste plek toelaat dat vroue se waardigheid vertrap en aan flarde verskeur word?

Soos met die Men are Trash hutsteken, verdien vroue baie beter as dit. Ek bedoel beter behandeling en baie meer respek as dit. Vroue moet nogsteeds in vandag se tyd harder werk om te kom waar hulle is vandag al is ons almal gelyk gemaak deur God. Ons verdien nie dat ons selfwaardigheid op vertrap word nie, veral nie deur hutstekens op sosiale media, deur sogenaamde aktiviste en vloggers wat grappe maak van ‘n seksistiese aard nie en veral nie met woorde wat soos ‘n vlymskerp mes deur die hart steek nie. Punt is, ons vroue verdien baie beter.






Friday, December 13, 2019

Tot Volgende Keer


Sestien Dae van Aktivisme het Dinsdag, 10 Desember 2019 geëindig. Dit beteken ook nie ons almal moet ophou baklei teen geweld teen vroue en kinders nie. Ons moet almal aanhou baklei want hierdie groot probleem gaan beslis nie oornag verdwyn nie. Ons moenie opgee om te baklei daarteen nie want slagoffers het ons nodig om vir hulle op te staan. Ons moet aanhou uitspreek teen geweld teen die weerloses en nie stilbly daaroor omdat mense ongemaklik daaroor sal voel nie.

Hierdie jaar was een oorweldigende en ontstellende jaar. So baie vroue en kinders het hul lewens op ‘n uiterse wreedaardige manier verloor. Vroue wat hul hele lewens voor hulle gehad het, is van hulle af weggeneem. Die moorde op Meghan Cremer en Lynette Volschenk het my geweldig ontstel. Dit het my toegelaat om hul moordenaars te haat op ‘n manier wat ek nog nooit in my lewe gehaat het nie.

Beloftes is gemaak deur die president tot meer onlangs toe. Nogsteeds is daar vroue elke dag wreed vermoor. Vroue soos Precious Ramabulana wat verkrag en wreed vermoor is nadat sy 52 keer gesteek is. Haar moord het plaasgevind ‘n dag voor 16 Dae van Aktivisme teen geweld teen vroue en het skokgolwe deur die land gestuur.

Hierdie jaar was ‘n opdraende stryd teen die euwels van geweld teen ons vroue en kinders. Ek het by tye oorweldig gevoel deur die moorde op vroue. Die protes optogte. Die krete om hulp. Met die gevolg dat nog meer Suid-Afrikaners by ons geveg aangesluit het hierdie jaar en besluit om saam met ons te sê dat genoeg nou genoeg is.

Ons het ook so elke nou en dan teenkanting ontvang, maar ons het sterker anderkant uitgekom. Die teenkanting het ons meer vasberade gemaak as ooit tevore om te baklei vir dit waarin ons glo. En dat ons verder gaan baklei vir dit waarin ons glo.

Na ‘n baie nederige en stadige begin in Oktober 2016, staan ons nou op 21 000 lede sterk. Dit was ook nie vanjaar ‘n baie maklike geveg nie. Dit was nie net die terugslae van die moorde op vroue en kinders wat so ontstellend was nie. Dit was ook die uitdagings wat ons moes verduur, veral tydens die laaste paar dae van 16 Dae van Aktivisme.

Suid-Afrika het behoorlik gely onder die vlaag van beurtkrag. Ons almal het die magteloosheid en woede as gevolg van beurtkrag gevoel. Besighede het gely en mense het hul hande in hul hare gehad. Hier by ons was dit ook moeilik. Ons moes om beurtkrag werk om die sosiale media blogs aan die gang te hou by tye. Met beurtkrag het ons min data tot ons beskikking gehad en moes dit spaarsamig gebruik.

Dit was vir ons in hierdie tyd ongelooflik moeilik om die geveg teen geweld voort te sit met die vooruitsigte van beurtkrag. En uitdagend ook. Dit was ook uitdagend om soveel moontlik inskrywings te doen, maar ons het dit op ‘n manier reggekry. Die punt is, ten spyte van die struikelblokke die afgelope paar dae, het ons sterker anderkant uitgekom en net harder baklei.

My eintlike punt is dat jy nie moet toelaat dat struikelblokke soos beurtkrag en teenkanting van mense jou onderkry nie. Jy moet aanhou baklei in dit waarin jy glo want slagoffers het ons stemme nodig om vir hulle te baklei. Daar is altyd maniere om struikelblokke te oorkom.

Met dit kan ek bekend maak dat dit ons laaste inskrywing gaan wees vir 2019. Na ‘n lang en uitdagende jaar gaan ek op ‘n welverdiende vakansie, maar ek keer terug volgende jaar met hopelik meer interesante menings oor kwessies wat Suid-Afrika raak. Dit was ‘n moeilike jaar, maar ‘n jaar waar ons baie groei gesien het en ons hoop dat die blog nog verder sal groei en baie meer mense bereik.

Ek groet julle met die woorde dat ons nie moet hoop verloor nie en dat ons almal moet bid dat dinge in Suid-Afrika sal verander vir die beter. Ek groet julle almal en wens julle ‘n veilige en geseënde Kersfees en ‘n voorspoedige nuwe jaar. Tot en met volgende jaar en met baie liefde van ons. Sien julle volgende jaar.





Saturday, December 7, 2019

Staan hulle by

In plaas daarvan om slagoffers van geweld te kruisig of te oordeel of erger nog, te bevraagteken oor hoekom hulle nou eers hul ervarings deel en nie baie jare terug toe die misdaad plaasgevind het nie. Ek het in September vanjaar ‘n mini-reeks met die naam van Unbelievable op Netflix gekyk. Dit het bestaan uit agt episodes wat ek in twee aparte dae gekyk het, en ek beveel dit aan vir elke mens wat Netflix kan bekostig.

Unbelievable is oor ‘n jong meisie wat een aand deur ‘n man verkrag word nadat hy ingebreek het. Sy het dit aan die polisie gerapporteer. Ongelukkig het speurders haar ervaring baie sterk betwyfel omdat daar geen standvastige bewyse was nie, net haar woord en haar ervaring. Die slagoffer word aangekla dat sy ‘n valse klag by die polisie ingedien het.

Twee jaar later ondersoek twee vroulike speurders soortgelyke gevalle van verkragtings in Colorado. Die slagoffers word aangeval, net om daarna geforseer te word om hulself te was en sodoende die bewyse af te was, terwyl die verkragter die toneel skoonmaak van alle DNA bewyse.

Dit bring my tot hier. Slagoffers en hul families word te gou geoordeel en gekruisig deur mense wat glad nie die feite het om ‘n mening te los op sosiale media of waar ook al hulle hulself mag bevind nie. Slagoffers van verkragting word te dikwels blameer omdat hulle uitlokkend aangetrek het, volgens mense teveel gedrink het of daarvoor gevra het terwyl sy uitdruklik nee gesê het.

Ek het al ‘n paar kere op sosiale media my ontsteltenis uitgespreek oor gevalle waar slagoffers en hul families gekruisig is oor iets wat die kriminele gedoen het. Soos byvoorbeeld die geval van Nicholas Ninow, die Dros verkragter. Hierdie insident het groot opslae gemaak en Suid-Afrika ontstel toe die nuus in September 2018 gebreek het. Ek onthou hoe ontstellend dit was vir my om te lees wat met die dogtertjie gebeur het.

Ongelukkig sal daar mense hul onkunde op sosiale media wys, al het die Dros verkragting saak ten einde geloop. Mense het hulself na twitter gewend om die Moeder van die slagoffer te kruisig en te oordeel omdat sy, volgens hulle, nie genoeg gedoen het om haar kind te beskerm nie. Nie een keer het hulle die eintlike skuldige, die verkragter Nicholas Ninow, die blaam gegee vir die feit dat daardie dogter se lewe nooit weer dieselfde gaan wees nie.

Hierdie insident het my baie ontstel omdat mense vanuit ‘n plek van basiese onkunde uit, te gou die slagoffer se Moeder sal oordeel, al was die saak verby en al het daar feite deur getuienis aan die lig gekom oor wat werklik gebeur het.

‘n Paar maande later is Willem Breytenbach, ‘n voormalige redakteur van Media24 en onderwyser, in hegtenis geneem en aangekla van seksuele oortredings wat van 1997 begin het. Deon Wiggest het ‘n reeks Podcast opnames begin waar hy Willem Breytenbach daarvan beskuldig het dat hy hom in 1997 verkrag het. Die Podcasts het onlangs op News24 se webblad verskyn.

Breytenbach is hierdie week op borgtog van R50 000 vrygelaat met die voorwaardes dat hy geensins kontak mag maak met die slagoffers nie en dat hy sy paspoort moet oorhandig. Die nuus het ook groot opslae gemaak. Ek het weereens besef dat sosiale media eintlik nie ‘n goeie plek is om jou onkunde te wys toe ‘n hele paar mense gevra het waarom die slagoffers eers jare later hul ervarings deel. Daar was een of twee mense wat die slagoffers daarvan beskuldig het dat hulle Breytenbach se familie se lewens geruineer het en probeer geld maak, sonder om eintlik die feite te ken.

Uit my ontsteltenis, want om sulke vrae te sien wat mense teenoor die slagoffers vra, ontstel maar my, het ek ‘n insigewende artikel gedeel oor hoekom dit verkeerd is om die slagoffer te blameer in plaas van die eintlike skuldige.

Mense is hopeloos te gou om te oordeel sonder om die ware feite te ken. Mense weet nie watter moed dit vat vir die slagoffer om op te staan en hul ervarings te deel nie. Die beste wat mense kan doen is om slagoffers te glo wanneer hulle hul ervarings deel jare later nadat dit plaasgevind het. Want soos navorsing my gewys het, is slagoffers juis bang dat hul ervarings nie geglo gaan word nie. Hulle voel vernedered as na die traumatiese ervaring en hulle vrees die blaam van mense wat hulle nie eens ken nie.

Hulle is vreesbevange om die trauma aan hul naaste polisiekantoor te rapporteer uit vrees uit dat die trauma vererger gaan word en dat hulle bevraagteken gaan word, soos met die geval van die jong slagoffer in Unbelievable.

Die beste is om hulle by te staan en hulle te glo. Want die mensdom is wreed genoeg soos dit is.



Stop Shaming Victims of Sexual Assault for Not Reporting

Saturday, November 30, 2019

'n Stukkie Advies


Hierdie week het 16 Dae van Aktivisme teen geslags gegronde geweld begin en in die inskrywing “Die ander wang” was mense aangemoedig om nie die ander wang te draai nie, veral nie in ‘n land soos Suid-Afrika waar die statistiek van geweld teen vroue en kinders die hoogste is ter wêreld nie. Vroue regoor die wêreld word mishandel. Hier in Suid-Afrika is daar basies geen uitsondering nie.

Dit is hoekom dit my sal natuurlik skok as mense op sosiale media sal sê dat “party vrouens wil nie luister nie.” Dit is moeilik om dit te lees sonder dat die mens navorsing sal doen oor hoekom dit so moeilik is vir ‘n mishandelde vrou om weg te stap vanuit ‘n plofbare situasie af.

Ek hoop van harte hierdie twee skakels, wat vroeër vandeesweek op ons sosiale media blogs gesit is, mense wat so maklik kan oordeel, laat verstaan hoekom dit juis so moeilik is om weg te stap van so ‘n verhouding af en hoop dat hulle nie in so ‘n situasie sal beland nie.

Die les hieraan verbonde sal wees om nie die slagoffer te oordeel as jy geen feite ken of die hele prentjie kry nie.




Tuesday, November 26, 2019

Die Ander Wang

Geweld teen vroue en kinders is beslis baie kommerwekkend. Soveel vroue is vanjaar in Suid-Afrika vermoor en so baie kinders is verkrag en vermoor. Ons het dit al voorheen genoem dat geweld teen vroue en kinders ieder en elke Suid-Afrikaner se probleem is. In die inskrywing "Sestien Dae" was daar genoem dat Suid-Afrikaners nou moet saamstaan om die kwessie aan te pak en saam te werk om oplossings vir die probleem te vind.

Geweld teen vroue en kinders kan nou in hierdie stadium nie geïgnoreer word nie. Ons kan nie bekostig om eenvoudiglik die ander wang te draai en te sê dit is iemand anders se probleem. Dit is ons almal se probleem. Teveel vroue en kinders is vermoor in Suid-Afrika om dit te kan ignoreer.

Ongelukkig en ontstellend genoeg sal daar mense wees wat die ander wang draai. Daar sal mense wees wat ongelukkig hul skouers sal ophaal en sê dat hule kan nie betrokke raak nie. Daar is mense wat die ander pad sal kyk wanneer 'n vrou 'n slagoffer word van huishoudelike geweld. Hulle sal agter hul hande vir ander mense fluister en bespiegel, maar nie betrokke raak nie.

Ongelukkig is daar mense wat op sosiale media sal sê dat "party vrouens nie wil luister nie" (sic). Of dalk sal sê dat 'n slagoffer van moord "sal nooit 'n slagoffer wees nie". Dit is woorde wat ongelukkig onder ons oë beland het deur die jare en dit is ongelukkig skokkend en uiters hartseer.

Mense wat die ander wang draai, woorde soos "party vrouens wil nie luister nie" vanuit 'n plek van onkunde spreek of slagoffers blameer is juis deel van die probleem en nie deel van die oplossing nie. Geen mishandelde vrou wil ooit hoor dat sy nie wil luister nie. Geen slagoffer verdien om nie gehoor te word nie.

En niemand moet ooit die ander wang draai oor die kwessie van geweld teen vroue nie. Want slagoffers nou kan dit nie bekostig nie.

Sunday, November 24, 2019

Twee Jaar Gelede


Dit is nou een dag voor die afskop van 16 Dae van Aktivisme. Ek het dit al genoem dat soveel meer gedoen moet word in Suid-Afrika juis omdat vroue en kinders weerloos is en nie veilig voel in hierdie land nie. Hierdie jaar was daar so baie hartseer, so baie woede en so baie moedeloosheid omdat onskuldige vroue vermoor word in Suid-Afrika. Om harder te baklei en die boodskap oor te dra dat meer gedoen moet word om vroue en kinders te beskerm teen die euwels van geweld het gekom in die vorm van Uyinene Mrwetyana se wrede moord toe duisende Suid-Afrikaners die strate ingevaar het uit protes uit teen die vlaag van geweld teen ons vroue en kinders.

Op Vrydag, 24 November 2017, het die prentjie ‘n bietjie anders gelyk as wat dit vandag is. Op hierdie dag het geregtigheid geseevier vir twee pragtige vroue, Reeva Steenkamp en Jayde Inggs, toe Oscar Pistorius ‘n langer tronkstraf onvang vir die moord op Reeva het en Christopher Panayiotou lewenslange tronkstraf gekry het op die moord op Jayde. Hierdie twee gevalle het ‘n baken van hoop geword in ‘n land waar geweld teen vroue hoogty gevier het en dat ons met genade op die regte pad was om die kwessie onder beheer te kry. Maar dit was twee jaar gelede.

Vandag is die situasie in Suid-Afrika ‘n heel ander prentjie. Eintlik, niks het veel verander nie. Vroue en kinders is nogsteeds weerloos om verkrag en vermoor te word. Daar bestaan ‘n kans dat 40% van alle Suid-Afrikaanse vroue verkrag kan word. Suid-Afrika het die hoogste statistiek ter wêreld wanneer dit kom by moorde deur intieme maats op vroue. Byna 3 000 vroue was in Suid-Afrika vermoor in die 2018 / 19 Finansieële jaar.

Twee jaar gelede het daar ‘n klein vlam vir ons geflikker toe twee mans die regte tronkstraf ontvang het op die moorde op twee pragtige vroue wat hul hele lewens voor hulle gehad het. Ongelukkig is daardie vlam geblus en Suid-Afrika is nogsteeds in ‘n plek waar dit eenvoudiglik nie veilig is vir vroue om alleen te gaan draf in die oggende nie. Of laataand te gaan kuier nie.

Ongelukkig word daar leë beloftes gemaak wat nie eintlik nagekom word nie. Sestien Dae van Aktivisme gaan die kalklig sit op die kwessie van geweld teen vroue en kinders, maar tog moet daar gewerk word aan oplossings om die kwessie onder beheer te bring.

Vroue verdien om veilig te voel. Elke Suid-Afrikaner verdien dit. Maar ongelukkig word daar nie veel gedoen om te verseker dat ek, en miljoene Suid-Afrikaanse vroue en kinders, veilig moet wees in Suid Afrika nie. Dit moet verander en gou ook, anders gaan ons almal met grootskaalse probleme sit.



Saturday, November 23, 2019

Iets Eerder Ontstellends


Dit is twee dae voor sestien dae van aktivisme teen geslagsgegronde geweld. Vanjaar gaan beslis geen uitsondering wees om te baklei teen die gruwels wat geweld bring oor ons vroue en kinders nie. Veral nie met die feit dat hierdie kwessie duisende mense die president van Suid-Afrika gevra het om harder op te tree nie. Vrouemaand vanjaar was nie juis die maand van die vrou nie weens die feit dat daar baie vroue ‘n duur prys moes betaal toe hulle wreed vermoor is. Wie sal ooit nou van Meghan Cremer, Lynette Volschenk, Jesse Hess, Janika Mallo, Uyinene Mrwetyana en Sadieka Newman vergeet? Niemand nie, en beslis nie ek nie. Hierdie vroue is vermoor in ‘n baie kort tydperk en Suid-Afrika en vanjaar opgestaan en gesê dat genoeg net genoeg is.

Gister was ek soos gewoonlik met etenstyd op Facebook gewees vir die nuutste nuus. Ek lees ook baie kere die nuus soos op News24, IOL, Timeslive en EWN om myself op hoogte te hou met wat presies besig is om te gebeur in Suid-Afrika. Gister het ek toevallig iets raakgesien op Facebook wat my eintlik baie ontstel het.

‘n Welbekende en voormalige atleet het gister verjaar. Hierdie atleet, en almal sal weet na wie ek verwys, dien tronkstraf uit omdat hy sy meisie op 14 Februarie 2013 vermoor het. Die nuus het nie net Suid-Afrika geskok nie, maar die wêreld. Die nuus het ook ongelukkig Suid-Afrika in twee kampe verdeel. Die een kamp is waar mense, en hartseer genoeg, meestal vroue glo in sy onskuld en die ander kamp is waar mense glo dat dit beslis nie ‘n ongeluk was nie. Ek was en is nogsteeds in die kamp waar ek vas glo dat dit nie ‘n ongeluk was nie en dat dit ‘n moord was.

Dit was vir my ontstellend om te lees hoe mense, en weer gaan ek sê, meestal vroue, hierdie veroordeelde moordenaar, geluk wens met sy verjaarsdag. Ek glo daaraan om te leef en laat leef, maar nie eintlik hierdie jaar nie. Die voormalige atleet is by regte ‘n veroordeelde moordenaar nadat vyf SCA regters hom skuldig bevind het op die moord op sy meisie.

Die vorige jaar het hierdie feit my nie eintlik soveel gepla nie soos dit moes nie. Hierdie jaar is daar ‘n uitsondering. Soveel vroue is vermoor in Suid-Afrika. Baie vroue is vermoor op vrouemaand. Duisende mense het landwyd protes optogte gehou juis omdat vroue se lewens absoluut niks beteken het nie. Hoekom sal vroue wat weerloos is in Suid-Afrika ‘n veroordeelde moordenaar ophemel en geluk wens met sy verjaarsdag? Wat van sy slagoffer wat nooit weer haar verjaarsdag sal vier as gevolg van hom nie.

Die feit dat vroue en kinders vermoor word in Suid-Afrika het in my agterkop gespeel toe ek die gelukwense gelees het van, en hier gaan ek alweer, meestal vroue. Ek was ontstel oor wat ek gesien het. Dit kan eintlik ingesien word as ‘n belediging vir vroue wat deur geweld geraak word. Geen vrou verdien om deur geweld te gaan in Suid-Afrika nie. Vroue soos Reeva Steenkamp, Jayde Inggs, Gill Packham, Karabo Mokoena, Susan Rhode, en nog baie meer wie se name nooit in die media genoem is nie.

Ek is ten volle bewus van die term “The Bonnie and Clyde syndrome”, waar vroue basies ‘n ontstellende bewondering dra vir ‘n moordenaar of verkragter. Baie vroue weier om die moordenaar se dade te aanvaar en nie die waarheid insien vir wat dit is nie. In ‘n land soos Suid-Afrika kan moordenaars of verkragters ongelukkig nie verjaarsdagwense ontvang, waar geweld teen vroue en kinders hoogty vier nie. Ongelukkig gebeur dit nog hier in Suid-Afrika waar geweld teen vroue en kinders ‘n ontstellende kwessie is waar die regering vir ‘n daadwerklike oplossing soek om die probleem aan te pak en op te los.